De Wijngaardshof.
Tegenwoordig boerenbedrijf anex Taverne De Wijngaardshof.

Wanneer de hoeve “Wijngaardsberg” precies is gebouwd, is onbekend, maar men schat dat het pand ongeveer 250 jaar oud moet zijn.
Er zijn onderzoeken die uitwijzen dat het pand gebouwd is op de funderingen van een gebouw uit ca. 1500, waar de familie Horsmans toen al woonachtig was. Het is opmerkelijk dat aan het einde van de 19de eeuw deze familie opnieuw hier zijn intrek heeft genomen en er tot op de dag van vandaag nog steeds woont.

Aan de buitenkant van dit Rijksmonument is het traliewerk voor de ramen nog te zien, dat aangebracht werd ter bescherming tegen de beruchte Bokkenrijders.

De naam Wijngaardsberg werd niet uit fantasie geboren, maar is de oorspronkelijke benaming van een wijngaard uit een ver verleden. Toen in 968 koningin Gerberga haar goederen en bezittingen rond Marsna, het toenmalige koninklijke landgoed Meerssen, liet beschrijven, werd ook melding gemaakt van deze wijngaard in Ulestraten.


Helaas heb ik nog geen foto van "het kasteel", misschien kan iemand mij blij maken met een mooie foto?
Tussen deze 2 gebouwen moet "het huis met kasteelachtige allure" gestaan hebben.

Het oorspronkelijke complex bestond uit een "gebouw met kasteelachtige alure" en een boerderij. In de tweede wereldoorlog is het kasteel, dat toen al in verval was geraakt, bewoond door de Duitsers. Een granaat inslag tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel echter fataal en is wegens te hoge restauratie kosten in 1947/48 afgebroken. Er resten slechts nog kelders onder het maaiveld.

Na een recente grondige restauratie is de hoeve omgetoverd tot een sfeervolle rustieke locatie en in "Taverne Wijngaardshof" omgedoopt.
Op de begane grond bevindt zich de eigenlijke taverne, helemaal in stijl met eiken balken, schoon metselwerk en een open haard.
De voormalige hooizolder is omgebouwd tot een prachtige zaal, waarbij de originele bouwconstructies nog zichtbaar zijn.
Op de binnenplaats is een zonnig terras met zitjes aangelegd en aangekleed met bloeiende planten en bloemen.













Op de kaart links uit 1866 lijkt de Wijngaardshof aan de verkeerde kant van de weg te liggen. Hij zou bij het rode kruisje moeten liggen.

Op de kaart rechts uit 1906 blijkt er een nieuwe weg te zijn aangelegd aan de "achterkant",nu dus de voorkant van de Wijngaardshof. Hier liep in 1866 wel een voetpad, te zien aan de stippellijn op de linker kaart.
De oude weg ligt er nog steeds en loopt vanaf het centenkappeletje langs De Wijngaardshof door het bos. (Het laatste stuk door het bos als bospad)

Er gaan hardnekkige geruchten over een onderaardse gang tussen de Wijngaardshof en de Ulestraterhof. De gang was gemetseld en "je kon er in staan". Vanaf een toren bij de Wijngaardshof liep de gang tot in de waterput van de Ulestraterhof. In de waterput van de Ulestraterhof was de gang in de jaren '60, bij het plaatsen van een waterpomp, nog een stukje open, bij de Wijngaardshof is de ingang geheel dicht gestort.
Er zijn auteurs die de Ulestraterhof, gepacht door de heren van Hoensbroek-Geul, noemen als zetel van de heerlijkheid Ulestraten.
Indien deze gang bestaat zou een reden van het bestaan gezocht kunnen worden in het feit dat er in die tijd ( 17de en 18de eeuw) veel roversbenden door Limburg trokken en alles plunderden wat op hun weg kwam. De gang kan dan als vluchtweg of voor aanvoer voor manschappen gedient hebben.

Zie onderstaande mail van Lambie Petit over de onderaards gang tussen de Ulestraterhof en de Wijngaardshof.

De ondergrondse gang, waarvan sprake is in je artikel over de Wijngaerdshof , tussen deze hof en Ulestraterhof, werd “ontdekt” bij het plaatsen van een elektrische waterpomp in 1942 of ’43 en niet in 1960. Het  bestaan ervan blijft een raadsel. De bedoeling, destijds, was om heel de boerderij “Ulestraterhof”,  stallen incluis, van water te voorzien via een groot betonnen reservoir boven de koestal. Ulestraten had toen nog geen waterleiding. Deze electrisch aangedreven pomp verving de handbediende pomp in de toenmalige “achterkeuken” en die het drinkwater leverde voor het gezin.

De arbeiders, Nol en Pol, twee Belgen uit Rekem, die de elektrische pomp plaatsten waren in dienst van aannemer Bastiaens uit Maastricht.

 Zij vonden het vreemd dat er onder in de waterput een gemetselde wand was, die niet deel uitmaakte van de putwand. Er is geen poging ondernomen om eens te kijken wat zich achter die vreemde wand bevond. Een aantal oudere personen uit Ulestraten: “Willem Knols”, “Thies Huydts”, “Jeu Jennekes” ea. vertelden mijn vader dat er een gang bestond naar de “Wingerdsjberg”.

Jaren later, toen de Heer Carboex wat Ulestratense geschiedenis publiceerde in het plaatselijke informatieblad (naam vergeten, maar het zou nog bestaan) werd hem op het vermoedelijke bestaan van een gang tussen de “Hoof” en de “Wingerdsjberg” gewezen. Hij is er ondanks speurwerk niet in geslaagd het bestaan ervan te bevestigen. Maar het verhaal blijft hardnekkig voortbestaan. Leuk dat je er melding van hebt gemaakt. Voor mij bestaat die gang niet; waar zou hij trouwens voor gediend hebben? Toch leuk dat Ulestraten zijn geheimen nog niet prijs gegeven heeft. Misschien een tip voor de volgendeCarnavalsstoet.

Goetjes aan Ulestraten,

Lambie Petit